Aroma Di Amore

De Kreun Bissegem, 11 maart 2005

Nostalgici en nieuwsgierigen, in die 2 groepen zou je het publiek voor dit concert ruwweg kunnen indelen. De eersten op zoek naar een echo uit de koude jaren ‘80. De tweeden zich afvragend waarom Aromafans doorgaans zo fanatiek zijn.
Geen van beiden zullen ontgoocheld zijn geweest.

Het trio zorgde voor een krachtig concert. Daarbij geassisteerd door geluidsman Luc Van Acker, op zich al een hoofdstuk Europese muziekgeschiedenis. Zijn taak bestond er vooral in een zo zwaar mogelijk geLUID neer te zetten, met de nadruk op die laatste lettergreep, keihard en glashelder tot shitty en vuil.

De ritmebox van weleer is vervangen door een laptop, maar voor een man als Fred Angst kan dat geen probleem zijn. Onder de naam Zool is hij al een tijd actief in de elektronica-scene. Wellicht net daardoor klonk de groep nog fris en geloofwaardig. De laptop deed immers geen krampachtige poging om zo eighties mogelijk te klinken. Geüpdate en authentiek, zo zou je de sound kunnen samenvatten.

Gedreven door het dwingende ritme van die computer en de bas van Lo Meulen werkte de groep zich in het zweet. Nummers als ‘Meisje zijn’ en ‘De dobberman’ bleken niets van hun kracht verloren. Een eerste hoogtepunt kwam er met ‘Moeder gaat neer’ en ‘(Buiten wacht) Een mens met een mes’, van no future gesproken… Angst leek niet langer noten te spelen, maar met zijn gitaar geluid in ijs te sculpteren. Elvis Peeters ging ondertussen een slow motion schijngevecht aan met het microstatief.

Deze laatste wordt alom geroemd voor zijn scherpe teksten en ook in de Kreun bewees Peeters dit. Het volstond om in een song 2 woorden aan te passen om aan te tonen dat 20 jaar oude nummers nog steeds, en soms meer dan ooit, actueel zijn. "Ze willen graag een ijzeren hand, ze willen graag een Vlaams Belang" klonk het in ‘Fe’. De roep om een dictator lijkt plots geen terugblik meer, maar een toekomstvisioen. ‘Voor de dood’, een nummer over koude oorlog en fascisme, werd een aanklacht tegen de Amerikaanse handelswijze in Irak. Soldaten die komen met beloftes van vrijheid maar uiteindelijk sterven voor de oorlog, want ze leven voor de dood.

Ook de simpele teksten zijn spitsvondig. ‘Zij is blij’ bleek daarenboven een geweldig dansnummer. Zo goed dat ze het in hun tweede bisbeurt nog eens moesten spelen om het publiek definitief te vloeren.

Ondanks het stigma van de reünie was dit een geloofwaardig concert van artiesten die ook hun DIY-idealisme niet zijn verloren. Je hoeft niet in de Fnac op zoek te gaan naar heruitgaven van het Aroma Di Amore-werk, op hun website kan je alles wat ze ooit opnamen gratis downloaden. Als je daar wat hoort dat je bevalt, ga dan naar één van de volgende concerten en koester die ervaring als hun platen: collector’s items.

Door Nico Haemers 14/03/2005 - categorie : -

verstuur dit artikel aan een vriend

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om jouw mening te geven.